किंमत

आजकाल मला वाटते की माझ्या वाटण्याला काही  किंमत उरली नाही...
मी तुमच्यामधे असलो तरी माझ्या असण्याला काही किंमत उरली नाही...

मला काही  कळत नाही असे नाही..फ़क्त माझे रडगाणे मी सारखे दळत नाही एवढेच..

तुम्ही मात्र कळून न कळल्यासारखे करता...माझ्या कळण्याला काही किंमत उरली नाही...

मी प्रेमाने तुमच्या कडे तासनतास बघतो...तुमच्या एका कटाक्षाची वाट पाहत असतो...
तुम्ही मात्र माझ्याकडे ढूंकून सुध्हा बघत नाही...माझ्या बघण्याला काही किंमत उरली नाही...

मी तुमच्या आनंदामधे स्वताचा आनंद बघतो...तुम्ही हसलात की मी हसतो...

तुम्ही मात्र स्वता मधेच मशगूल असता, स्वतशीच् हसत राहतात....माझ्या हसण्याला काही किंमत उरली नाही...

तुमच्या आठवां मधे मी स्वताला झोकुन् देतो.. मनातील प्रेमाला अश्रुंवाटे व्यक्त होउन देतो....

तुम्ही मात्र स्वताच्या सुखामधे,आनंदामधे डूबन जाता, माझ्या रडण्याला काही किंमत उरली नाही...

एक्दा नाही तर लाखो वेळा तुमच्या प्रेमात पडलो ...स्वप्न आणि सत्याचा मेळ घालताना धड़पडलो...

तुम्ही मात्र कायम स्वताच्या विश्वात तरंगत आलात...माझ्या पडण्याला काही किंमत उरली नाही...

अनेकदा मी तुम्हाला वेड्यासारखा फिरताना दिसतो...माणसा मधील खरेपणा ओळखताना कायम फसतो...

तुम्ही मात्र हुशारीच्या खोट्या बुरख्यामागे स्वतला लपवता...माझ्या खरेपणाला काही किंमत उरली नाही...

सुहास, पुणे

असेच काहीसे ६ (हिंदी बुडबुडे)

मरे हुए आशिक़ कि दास्तान...

बहोत कोशिशे कियी पर आप तो हलख में जा बसी हो....
सास ले नही सकते, और मरनेको जी नही चाहता... 

जिंदा रहने का बहाना हो आप...जीने कि जरुरत हो आप...
हम तो आपके प्यार में जीते जी मर गये...मरने कि बजाह भी हो आप...    

जीने कि ख्याइश हमे नही थी...मगर आपको पानेकी तमन्ना मरने नही देती...
मरके भी एक बार उठ ही लेते हम, जनाजे पे अगर आप आती.... 

असेच काहीसे ५ (इंग्रजीमधील गटांगळ्या)

ही कविता माझ्या मुलीसाठी (सई साठी) आहे...

My Dream

I dream a place where all will be one...
No one will fear, all will have fun...

I dream a rain which will give enough grain...
No one will be hungry, their won't be any pain

I dream a sun which will bring hopes through rays
No one will cry, mighty will listen all prays

I dream a mountain where there will be enough space to live
Everyone will help other, all will have a heart to give

I dream a rainbow which will bring colors to life...
All people will be happy, no one will strife

I dream an ocean which will be full of Delight
no one will be in dark, every corner will have light

I dream a school which will satisfy my brain's appetite
Oh god, many thanks to you, you made me Bishopite  

Suhas, Pune

असेच काहीसे ४ - (हिंदी बुडबुडे)...

गमो के पर्बोतोंके परे अभी भी जिंदगी बाकी है...

कैसे दूर करे आपको हमसे...अभी भी हंम में थोड़ी आशिकी बाकी है... 

क्या करे अब तो आदत सी हो गयी है...

आपसे चाहत कम और इबादत जादा हो गयी है...

जिंदगी गुजर गयी आप की पहलू में मगर अब भी थोड़ी बाकी है
पिता हूँ सिर्फ इसीलिए,  क्योंकि आप हमारी साकी है...

- सुहास, पुणे

पाउस (न पडलेला)

पावसा, मित्रा असा का वागलास रे...
कधी नाही पण या वेळेस का रुसलास रे...

आपलीच माणसे कधी आपल्यावर रुसतात का?
आपल्याच घरी कोणी पाहुण्या सारखे वागतात का?

आता पर्यन्त असे वागलास ठीक आहे, या पुढे तरी लपू नकोस...
माझे एक वेळ ठिक आहे, माझ्या शेतकरी भावावर तरी रुसू नकोस...

अरे रुसणे फुगणे ही सामान्यांची लक्षणे, तुला हे शोभत नाही...
बळीराजाचा विचार कर, त्याला तुझ्याशिवाय कोणाची सोबत नाही...

पावसा, मित्रा...धो धो पडलास तर तुझ्या "पाउस"पणाला अर्थ आहे...
आणि तसेही तुझ्याशिवाय आमचे जीवन व्यर्थ आहे...

- सुहास

असेच काहीसे - 3

हरवलेले बालपण

आयुष्याच्या शर्यतीमधे धावताना बालपण कधी सरले कळलेच नाही...
मोठेपण्याच्या मुखवटयामागे लपताना हसू कसे हरवले कळलेच नाही...

दुधबील, लाईटबील, घराचा हप्ता यांनी आयुष्य व्यापले आहे...
पैश्याच्या मागे असे धावतो जणू काही आभाळ फाटले आहे...

कधी कधी वाटते द्यावी सगळी टेंशंस आणि बंधने झुगारून...
बालमित्राना आवाज द्यावा आणि त्यांनी पण आनंदाने यावे आपल्या मागाहून...

पण मग दिसतात डोळ्यासमोर प्रोजेक्ट्स, क्लाइंट्स आणि डेडलाइन...
सर्व इच्छा आकांक्षा मारून ऑफिस मधे खोटे हसून म्हणायचे "हे एवेरी थिंग इज फाइन..."

लपंडाव, शिवाशीवी आता जणू इतिहास जमा झाल्यासारखे वाटतात...
मध्यरात्री दचकून उठतो, वाटते मित्र राहिलेला डाव मागतात...

"आज नाही पण उद्या नक्की" म्हणून मनाला समजावतो...
माझे मन पण  नेहेमीप्रमाणे मनातच हसून कधीही न येणारया उद्याची वाट पाहतो...

- सुहास

पुस्तकानुभव - मुसाफिर

एखाया माणसाचे अनुभव विश्व किती समृद्ध असावे  याला काही प्रमाणात तरी सीमा असते..माणसाची बौद्धीक पातळी, त्याची आवड निवड, विविध विषयामध्ये रस घेण्याची त्याची आवड, विविध विषय आत्मसात करण्याची त्याची कुवत, ते आत्मसात करण्यासाठी अफाट कष्ट घेण्याची तयारी,  समाजकारण समजण्याची आणि त्यात स्वताला झोकून देण्याचे धैर्य वगैरे अनेक गोष्टी माणसाचे अनुभव विश्व समृद्ध करत असतात असे मला वाटते. पण अच्च्युत गोडबोले यांनी या साऱ्या सीमा पार केलेल्या दिसतात...मुसाफिर हि त्यांची आत्मकहाणी...

हे पुस्तक वाचेपर्यंत गोडबोले हे एक कॉम्पुटर विषयातील तज्ञ एवढीच माझी त्यांची ओळख होती...मी २००० सालामध्ये बांद्र्यामध्ये C-DAC चे प्रशिक्षण घेत असताना गोडबोले सर आम्हाला operating system या विषयावर व्याख्यान द्यायला आले होते.   अजून सुद्धा त्यांची सुटाबुटातली ती प्रतिमा माझ्या डोळ्यासमोर स्पष्ट आहे. खरे तर त्यावेळेला त्यांच्या एकंदरीत व्यक्तिमत्वाने मला भारावून टाकले होते. त्यांचा विषय सोपा करून सांगण्यातला हातखंडा आणि कुठेही आपण L&T सारख्या मोठ्या कंपनीचे CEO असल्याचा कुठेहि बडेजाव नसणे हि त्यामागची करणे असावीत. पण त्याच्या व्यक्तिमत्वाला इतके पैलू असतील याची पुसटशी सुद्धा कल्पना मला आली नव्हती.

या आधी मी अच्चुत गोडबोले आणि अतुल कहाते यांचे स्टीव जॉब्स वरील पुस्तक वाचले होते. त्यामुळे गोडबोले यांची लेखनशैलीची थोडी का होइना पण ओळख होती असे म्हणायला हरकत नाही. पण "मुसाफिर" हा माझ्यासाठी एक नवीन, अदभूत आणि मनाला चटका लावणारा ठरला.

गोडबोले यांचे हे आत्मचरित्र म्हणजे एक अत्यंत प्रामाणिक पणे कथन केलेली चकित करून टाकणारी कहाणी आहे. त्यांचे सोलापूर मध्ये गेलेले बालपण, आय आय टी सारख्या उच्च संस्थेमधील त्यांचे शिक्षण, आय आय टी मधील इग्रजी शिकण्यासाठीची त्यांची धडपड, संगीताची त्यांची आवड, समाजकारणाचा त्यांनी घेतालाला ध्यास व त्यासाठी झालेला तुरुंगवास अत्यंत प्रभावीपणे आपल्या समोर येतात. कुठल्याही विषयाचे मूळ गाठून तो पूर्णपणे आत्मसात केल्याशिवाय त्यांना चैन पडत नाही. अवघड आहे ते सोपे करावे, सोपे आहे ते सहज करावे आणि ते सर्व जनाला सांगावे असे तत्व त्यांनी आयुष्यभर अवलंबलेले दिसते.

धुळ्याजवळ शहादा येथील आदिवासी भागात काम केल्यानंतर परत मुंबई ला आल्यावर त्यांची झालेली ससेहोलपट, मुंबईच्या वेश्या वस्ती आणि झोपडपट्टी मधील त्यांचे अनुभव सर्व काही सुन्न करणारे आहे. त्यांचा कॉम्पुटर क्षेत्रामधील प्रवेश, तिथली वैफाल्यग्रस्तता, त्यातून निर्माण झालेली व्यसनाधीनता, मुलाला झालेला असाध्य आजार, व्यसनाधीनते मधून बाहेर येण्याची धडपड, मुलासाठी त्यांनी आणि त्यांच्या पत्नीने घेतलेले अपार कष्ट, कॉम्पुटर तंत्रज्ञान आत्मसात करण्यासाठी वाहून घेतलेली धडपड वाचून उर भरून येते.

आपल्या ३२ वर्षाच्या कॉम्पुटर क्षेत्रामधील कारकिर्दीत २० वर्षे त्यांनी पटनी, L&T आणि सिंटेल सारख्या कंपन्यांचे उच्चपद भूषविले...त्यांची काही पुस्तके आज अनेक देशामध्ये पाठ्यपुस्तक म्हणून वापरतात ...अनेक इतर विषयावरील त्यांची पुस्तके लोकप्रिय आहेत. संगीत, शास्त्र, व्यवस्थापन, मानसशास्त्र अशा सगळ्या विषयात ते लीलया  विहार करताना आढळतात.

इतके पैलू असलेल्या या अजब मुसाफिराला माझा मनापासून नमस्कार.